Steffie & Roxy

Nadat we onze Steffie vorig jaar september hebben moeten laten inslapen, hebben we nu ook afscheid moeten nemen van ons Roxy. Het beestje was zó ziek. Op de website van Miss Lipgloss vond ik het onderstaand gedichtje. Ik wilde het graag met jullie delen:

Als ik oud ben
Het leven zat
Mijn vachtje droog
Mijn ogen mat
Een vermoeide hond
Laat je me dan gaan?

Als ik oud ben
en versleten
Niet meer wil eten
Instinct ben vergeten
Moet je dit weten
Laat je me gaan

Als je weet wat ik bedoel
Schuif je je eigen gevoel
even van de baan
en laat je me gaan

Ik zal ze zo missen, die twee! Onze Steffie, die als een soort grote zus mij beschermde en tussen mij en mijn mannelijke visite in kwam zitten. Die parmantig haar pootjes voor elkaar zette, haar pootjes kruiste als ze op de bank lag en vieze plassen het liefst ontweek. En Roxy, die gewoon lekker midden door de plassen heen stapte, gek was op eten en lekker pittig uit de hoek kwam. Ik zal ze nooit vergeten..