Een soort Bridget Jones onder de moeders, zo voel ik me soms. Neem bijvoorbeeld mijn eerste bezoek aan de speelinloop hier in de buurt. Omdat Maite niet meer naar het kdv gaat en al die gezellige kindjes een beetje mist, stelde onze cb arts (Top mens. Ja echt!) voor om eens naar de speelinloop te gaan. Daar kunnen kinderen die niet naar het kdv gaan gezellig samen spelen en de ouders kunnen onder het genot van koffie of thee wat beppen met elkaar. Kost maar 1 euro en herhaalt zich iedere week. Zo gezegd, zo gedaan. Maite en ik togen enkele weken geleden richting het centrum voor een eerste kennismaking.

Maar daar gaat dan dus het nodige aan vooraf. Omdat zoiets nooit op een tijd plaatsvindt die strookt met Maites schema, is het altijd schuiven met slaapjes, etenstijden etc. Als Maite dan na een zorgvuldige planning keurig op tijd in de kinderwagen zit, jas aan, muts op, dan gebeurt het. Dus dan trek ik mijn jas maar weer uit om snel even naar de wc te gaan. De andere 5 van de 10 keer is het Maite die haar jas uit moet trekken. Met het gevolg dat ik er stevig de pas in moet zetten om op tijd te komen. Aangezien mijn conditie niet je van het is, begint er zich dan al voorzichtig een klein drupje zweet te vormen.

Bij de locatie aangekomen lopen we snel naar het zaaltje waar ik even later midden in sta. Mijn eigen tas om, luiertas op de rug en Maite op de arm. Een tweede druppeltje. Geen wipstoeltje zegt u? Oh. Ook geen gesloten eetstoel. Oh. Sta je dan, bepakt en bezakt, met je baby die nog niet los kan zitten. Nog wat druppels. (Toch wel jammer in een groep voor kinderen vanaf 0 jaar. Note to self: volgende keer de maxi-cosi meenemen.) Ik kijk wat ongemakkelijk om me heen terwijl ik de luiertas en mijn eigen tas op de grond laat vallen. Waar ga ik Maite neer planten zodat ik in ieder geval even onze jassen op kan hangen? Gelukkig komt er op dat moment een allervriendelijkste leidster op me af die Maite wel even vast wil houden.

Na een wat moeizame start namen we vervolgens plaats aan tafel waar we 1,5 uur gezellig gespeeld en gekletst hebben. Het was absoluut de moeite waard. Maar zo gaat het dus regelmatig. Ook als ik wat boodschappen moet halen bij de super en drogist bijvoorbeeld. ‘s Ochtends hebben we meestal niet zo veel tijd door bovengenoemde slaapjes en etenstijden dus is het altijd een race tegen de klok. Een race die eindigt met het afvegen van mijn voorhoofd. Maar we hebben wel altijd schik. Dat dan weer wel.

kdv = kinderdagverblijf
cb = consultatiebureau

Kerst met Linus is een Noorse tv-serie die bestaat uit 24 afleveringen, waarbij elke aflevering staat voor één dag. De serie begint op 1 december en dient zo als een ontzettend leuke adventskalender. Ik kijk nu samen met Maite en hoop dit nog vele jaren te kunnen doen.

Kerst met Linus wordt om 7:45 uitgezonden op Nederland 3 en om 16:56 op Nederland 1. Kijken dus!

Geen ploetermoeder, geen thuisblijfmoeder en geen werkende moeder. Net alsof je als thuisblijfmoeder niet werkt en als werkende moeder nooit thuis bent bij je kind. Nee. Gewoon: mama.

Ik stop mezelf maar in 1 hokje en dat is het mama hokje. Ik ben mama en ik vind het heerlijk. En soms vermoeiend. En soms pijnlijk (mijn bevalling was er namelijk niet één uit de categorie ‘dat doe ik wel even’). Maar om het nou over ploeteren te hebben, nee. Naast het mama zijn mag ik nog steeds graag een stukje schrijven. En aangezien één plus één twee is, besloot ik DigiLife te veranderen in een mamablog waarop ik kan schrijven over alle schattige dingen die Maite doet. En over poepluiers. En over luieruitslag. Kan hè?

Straks zet je je eerste stappen,
ga je spelen in het zand.
Stilaan wordt jouw cirkel groter
Langs IJssel, bos en platteland.

Waar je later ook zult wonen,
met wie je ook zult samenzijn,
weet dat je band met Deventer
onverbrekelijk zal zijn.

(Gedicht gekregen bij het aangeven van Maite bij de burgerlijke stand van de gemeente Deventer, door Dick Metselaar – stadsdichter van 1-8-2005 tot 1-8-2007)